រឿងទុំទាវជារឿងរ៉ាវមួយដែលប្រជាជនខ្មែរនិយមរាប់អានយ៉ាងខ្លាំង។ រឿងនេះត្រូវបានចាត់ទុកចូលទៅក្នុងរឿងដែលមានតម្លៃសំខាន់បំផុត។ កាលពីសង្គមចាស់គេបានឲ្យតម្លៃទៅលើរឿងនេះដែរ ដោយគេចាត់ចូលកម្មវិធីសិក្សាថ្នាក់ទី៣ និងថ្នាក់ទី១ចាស់ ហើយបច្ចុប្បន្ននេះក្រសួងអប់រំយុវជននិងកីឡាក៏បានបញ្ចូលរឿងទុំទាវនេះទៅក្នុងកម្មវិធីសិក្សានៅថ្នាក់ចំណេះដឹងទូទៅ(ថ្នាក់ទី១០-១២)។ មិនត្រឹមតែសម្រាប់អ្នកសិក្សាប៉ុណ្ណោះទេ រឿងទុំទាវត្រូវបានមជ្ឈដ្ឋានអ្នកសិល្បៈយកទៅសំដែងជាសិល្បៈជូនទស្សនិកជនជាទីកំសាន្តយ៉ាងល្អឥតខ្ចោះថែមទៀតផង។
២. ទិដ្ឋភាពប្រវត្តិ
២.១ អត្ថបទ
តាមទស្សនៈអ្នកស្រាវជ្រាវអក្សរសិល៍្បមួយចំនួនបានឲ្យដឹងថារឿងទុំទាវដែលមាននៅក្នុងប្រទេសយើងរហូតមកដល់សព្វថ្ងៃនេះបានឆ្លងកាត់ប្រវត្តិយ៉ាងស្មុគស្មាញ។ រឿងទុំទាវមិនមែនជាស្នាដៃរបស់អ្នកនិពន្ធតែមួយអ្នកហើយត្រូវបានតាក់តែងក្នុងរយៈពេលខ្លីនោះទេ។ នៅក្នុងបញ្ហាស្នេហាដ៏សែនសោកសៅនេះ អ្នកនិពន្ធច្រើនរូបបានចំណាយពេលយ៉ាងយូរ ដើម្បីសម្អិតសម្អាងស្នាដៃនេះដោយបានកែប្រែសាច់រឿងឲ្យមានការផ្លាស់ប្ដូរបន្តិចម្ដងៗរហូតដល់ដំណក់កាលចុងក្រោយដែលយើងទទួលស្គាល់បច្ចប្បន្ននេះ។ អ្នកស្រាវជ្រាវរឿងទុំទាវបានរកឃើញអត្ថបទរឿង៤ខុសគ្នា៖
+អត្ថបទទី១ សរសេរលើស្លឹករឹតជាបទពាក្យ៧ យ៉ាងចំណាស់ព្រងទាំងរហែកខ្ទេចខ្ទីដាច់ក្បាល ដាច់កន្ទុយ គ្មានកាលវរិច្ឆេទ គ្មានឈ្មោះអ្នកនិពន្ធ។ ដោយយល់ទៅតាមទេពកោសល្យខ្ពស់ក្នុងការតែងកំណាព្យ សាស្ត្រាចារ្យមួយចំនួនបានសន្និដ្ឋានថាជាអត្ថបទរបស់សន្ធរម៉ុក(១៨៣៤-១៩០៨)។ +អត្ថបទទី២ សរសេរលើស្លឹករឹតជាបទកាព្យផ្សេងៗ មានបទកាកគិ បទព្រហ្មគីតិជាដើម តែកំពុងឃើញមានឈ្មោះអ្នកនិពន្ធ និង កាលកំណត់តែងទេ។ ដោយផ្អែកលើជរាភាពនៃសាស្ដ្រាចារ្យនេះ និងដោយសម្អាងលើអត្ថបទរូបរបស់អត្ថបទយើងអាចសន្និដ្ឋានបានថាស្នាដៃនេះប្រហែលជារៀបរៀងឡើងមុនរជ្ជកាលស្ដេចនរោត្តមទៅទៀតុ។
+អត្ថបទទី៣ មានអារម្ភកថាមានប្រាប់ឈ្មោះអ្នកនិពន្ធ មានកាលបរិច្ឆេទច្បាស់លាស់។ ឧ.យើងនិងថ្លែងនាមតាមបញ្ហា ទើបថាតាមឈ្មោះចំពោះងាយ តួ”ស”រាប់រៀបធៀបនិយាយ ដើមទាយប្រកបរាប់រៀបទៅ។ ទាញយា”ស”សម ប្រកប”ម” បាំងឈើលើ”ស”ទើបបានត្រូវ ឈ្មោះដើមដូចដឹងពីម៉ែឪ ឥឡូវនាមបែកចែកដោយគុណ។
តាមរយៈនេះយើងអាចសន្និដ្ឋានថានិពន្ធដោយ ភិក្ខុ ងួន សោម ឬជាស្នាដៃភិក្ខុសោម នៅឆ្នាំ១៩១៥។ ភិក្ខុសោមបានសរសេរក្នុងអារម្ភកថារបស់លោកថា៖
នេះនិងថ្លាថ្លែងតែងចរចា ល្បើកល្បងល្បាកាយកាព្យ
តាំងតែងដំណាលកាលមុន និទានយូរយារឃ្លាឃ្លាតឆ្ងាយ។
មិនទៀងល្អៀងល្អក់ឥតឃ្លាឃ្លាត់ សង្វាតផ្ទៀងផ្ទាត់បទបរិយាយ
យើងកែជាថ្មីដែនដីអាយ ស្រស់ស្រាយតទុកទៅមុខទៀត។
+អត្ថបទទី៤... សូមរង់ចាំភាគបន្ដ
0 comments:
Post a Comment